X
تبلیغات
زولا

سایت گیچ

دوشنبه 15 شهریور 1395 ساعت 01:00



لطفا از سایت گیچ به مدیریت خودم دیدن کنید

اصول اخلاقی فضای مجازی

پنج‌شنبه 21 مرداد 1395 ساعت 03:01

اخلاق انتشار محتوا در شبکه های اجتماعی

 

یک اینفوگرافی با عنوانی که بالا خواندید از مرکز ماهر (certcc.ir)  دیدم و پس از مطالعه به قلم خودم و با اعمال تغییراتی محتوای آن را بازنویسی کردم و در اختیار شما قرار می‌دهم؛ امیدوارم مفید باشد و در انتشار آن کوشا باشید. به نقل از پایگاه خبری گلون golvani.ir  - احسان میرزائی: پیامی که در فضای مجازی منتشر می‌کنیم، همانند تیری است که از چله‌ی کمان رها شده است، اگر تیر رها شده را توانستیم به چله کمان بازگردانیم، پیام منتشر شده را هم می‌توانیم بازگردانیم. بهتر است در تولید محتوا و انتشار پیام دقت را فدای سرعت نکنیم؛ باید پس از تکمیل پیام آن را چند دفعه بخوانیم و از جنبه‌های مختلف در ذهن خود تحلیل‌اش کنیم و حتی برای افراد مطمئن و کاربلد بفرستیم تا بخوانند، گاهی محتوای تولیدی نیاز به ویرایش ادبی دارد.

اخلاق انتشار محتوا در شبکه های اجتماعی

۱. در انتشار محتوا بی‌دقتی نکنیم و بی توجه نباشیم: یعنی دقیقا بدانیم که محتوا و مضمون مطالبی که منتشر می‌کنیم چیست و آثار و تبعات آن چگونه است. نباید بدون تفکر هر حرف و پیامی را باور کنیم و باید تفکر انتقادی و دیرباوری را در خود پرورش دهیم. هر مطلب یا پیامی که به دست ما می‌رسد را ابتدا صحت سنجی کنیم یا منتظر باشیم که منابع موثق آن را تایید کنند. در صورتی که صحت و سقم پیام (با رعایت اصول صحت سنجی) برای ما قطعی شد و اگر پیام را برای مخاطبان خود مناسب دانستیم، آن پیام را به اشتراک بگذاریم. نمونه بی دقتی و بی توجهی در انتشار پیام: دست به دست شدن شایعه درگذشت احسان علیخانی و رسیدن آن به تیم اعزامی شبکه ورزش به المپیک ریو۲۰۱۶ و انتشار آن توسط مجری مربوطه در برنامه زنده‌ی تلویزیونی است که آثار و تبعات بدی در پی داشت و باعث شد مادر احسان علیخانی در بیمارستان بستری شود.

 ۲. در بیان مطالب راست‌گو و شفاف باشیم: کلا راست‌گویی در زندگی باعث کاهش فساد می‌شود. راست‌گویی و شفافیت در بیان مطالب و اشتراک محتوا در شبکه‌های ارتباطی و اجتماعی (فضای مجازی) نیز منجر به افزایش اعتماد عمومی به شما می‌شود. پس باید از انتشار محتوای دروغ و شایعه بپرهیزیم، حتی گاهی منابع موثق هم دچار اشتباه می‌شوند که انتشار محتوا به نقل از منبع خبر به شما کمک می‌کند تا در چرخه انتشار پیام کذب آسیب کمتری ببینید. انتشار مطلب و پیام بدون ذکر نام و لینک دادن به منبع و پدید آورنده آن غیر اخلاقی است. برای نمونه همین یادداشت است که ابتدای آن نام منبع: مرکز ماهر را نوشتم و لینک آن را برای صحت سنجی شما آوردم و در ادامه گفتم که با توجه به تخصص خودم تغییراتی در مطلب دادم، اما ایده را از محتوای تولیدی مرکز ماهر است.

 ۳. مسئولیت پذیر و امانت دار باشیم: اطلاعات شخصی، عکس، ویدئو،پیام‌ها و محتوای تولیدی دوستان و آشنایان خود، خبرگزاری‌ها و پایگاه‌های خبری، وبلاگ اشخاص و پرتال سازمان‌ها را بی محابا و بدون ذکر منبع در فضای مجازی منتشر نکنیم. ما در قبال دوستان خود مسئولیم و وظیفه داریم اسرار زندگی و فعالیت‌های وی را حفظ کنیم. فضای مجازی حد و مرزها را درنوردیده است و ما در محاصره غریبه ها قرار داریم! اگر امانت دار نباشیم ممکن است غریبه‌ها از اطلاعات هرچند جزئی و کوچک دوستان ما سوء استفاده کنند. در مورد بازنشر محتوای تولیدی خبرگزاری‌ها و پایگاه‌های خبری، وبلاگ اشخاص و پرتال سازمان‌ها هم باید اصل امانت داری را رعایت کنیم و با لینک فعال ارجاع به منبع پیام داشته باشیم.

 ۴. بی طرفی و عدالت داشته باشیم: فضای مجازی سرشار از بحث، جدل، کشمکش، کل‌کل، تخریب و جریان‌هایی در حوزه های مختلف سیاسی، اجتماعی، ورزشی و... است. تند روی، حمایت کورکورانه، تعصب مغرضانه و تهمت از آفات فضای آزاد شبکه‌های اجتماعی و ارتباطی است و باعث می‌شوند گفت‌وگو از مسیر صلح و سازش خارج و به مقصد فرسایش و تخریب هدایت شود. در بحث های مجازی دیدگاه خود را با این واژه جادویی "به نظر من" شروع کنیم تا مخاطب ما بداند که قصد تحمیل و تعمیم دیدگاه خود را نداریم. به دنبال تغییر دیگران نباشیم و به عقاید طرف مقابل احترام بگذاریم و اعتدال پیشه کنیم؛ به‌طور آگاهانه در بحث‌ها شرکت کنیم و ناخواسته بازیچه دست جریان‌سازها نشویم و سیاهی لشکر آن‌ها نباشیم. فراموش نکنیم که ما نه ناجی بشریت هستیم و نه سوپرمن که بخواهیم جامعه را با چند کلام حرف تغییر دهیم، پس به خود آییم و تغییر را از خودمان شروع کنیم.

 ۵. به دیگران احترام بگذاریم: حتی اگر آن دیگران مخالفان ما و مثلا تخریب‌گران محیط‌زیست، شکارچی‌ها و یا قاتل ستایش باشند؛ یعنی هر عملی که از فردی سر می‌زند موستوجب نگاه مغرضانه، خشونت‌بار، فحاشی و قضاوت ما نیست! اصل بنیادی حقوق بشر برای تمام انسان‌ها صادق است و هر کشوری قوانین خاص خود برای تنبیه و جریمه متخلفان را دارد، حتی اگر فردی جانی و متجاوز به حقوق دیگران باشد، باز حق دارد طبق قانون در دادگاه تفهیم اتهام و سپس محاکمه شود؛ مانند نوجوانی که در مرکز خرید مونیخ آلمان باعث کشته شدن تعدادی از شهروندان شد (حالا این‌که آیا عدالت در دادگاه‌ها اجرا می‌شود یا نه، بحث ما نیست). همینطور ناسزا گویی و تحقیر دیگران به خاطر رفتار یا عقایدشان باعث از دست رفتن مخاطبان یا دنبال کنندگان شما می‌شود. رعایت ادب و احترام در فضای مجازی به مراتب از رعایت ادب و احترام در فضای حقیقی واجب‌تر است، چون ما اصولا شناخت و درک درستی از شخصیت و شرایط روحی و روانی افراد نداریم و با چند پیام رد و بدل شده هم نمی‌توان شناخت درستی از فرد مقابل به دست آورد(فضای مجازی به دلیل محدودیت در نمایش زبان‌بدن و لحن کلام افراد سرشار از سوء تفاهم است)، لذا بهتر است همواره ادب و احترام را در ارتباطات مجازی خود مد نظر داشته باشیم و از قضاوت و حکم دادن در مسائل پرهیز کنیم. بازتاب رفتار زیبای ما باعث جذب مخاطبان و طرفداران بیشتر است.

احسان میرزائی    (استفاده از این پست با ذکر پدید آورنده+لینک فعال مانعی ندارد)

چهارشنبه – ۲۰ – مرداد – ۱۳۹۵

ساعت: ۱۵:۰۰

به‌بی‌بی‌سی اعتماد نکنید

چهارشنبه 20 مرداد 1395 ساعت 17:28

آمارگیری خلاقانه BBC

مراقب اطلاعات شخصی خود باشید...!

این اولین بار نیست که BBC چنین آمارگیری ناملموسی انجام می‌دهد. هرچند ارایه اطلاعاتی چون قد، وزن و تاریخ تولد، به نظر شما اهمیت چندانی ندارد! اما تشکیلات BBC و هر مرکز آمارگیری جهانی دیگری با جمع‌آوری این اطلاعات و اطلاعات دیگری که با روش‌های مشابه به‌دست می‌آورند، به دنبال اهدافی هستند که ما از آن خبر نداریم و حتی ممکن است به ضرر ما باشد...!


تحلیل روند پذیرش پویش سه‌شنبه‌های بدون‌خودرو در جامعه

سه‌شنبه 15 تیر 1395 ساعت 20:20

روشن کردن شمعی در تاریکی

فرهیختگان آنلاین: روزانه در معرض صدها پیام تبلیغاتی از طریق تلویزیون، رادیو، روزنامه، تلفن همراه، خیابان و... قرار می‌گیریم؛ اما آیا تمام این تبلیغات را می‌بینیم و به آن توجه می‌کنیم؟ پاسخ مشخص است: خیر.


چون ذهن انسان عادت کرده که پیام‌های تبلیغاتی را در رده‌ پیام‌های بی‌فایده قرار دهد و ما ناخواسته به آنها اعتنا نمی‌کنیم. به همین دلیل است که کارشناسان صنعت تبلیغات همواره در تکاپوی یافتن شیوه‌های جدیدی برای تبلیغ و تاثیر‌گذاری بر مخاطبان هستند. در ادامه دلایلی را مطرح می‌کنیم که منجر به بی‌اعتنایی شهروندان، به پیام‌های تبلیغاتی پویش سه‌شنبه‌های بدون‌خودرو می‌شود:

«پویش سه‌شنبه‌های بدون خودرو» که توسط کوروش بختیاری، فعال محیط‌زیست اراک در آذر 1394 معرفی شد، در همان گام‌های نخست که قرار بود به عموم مردم معرفی و اهدافش تبیین شود، ناگهان از سوی محمد درویش مدیرکل دفتر آموزش و مشارکت مردمی سازمان حفاظت محیط‌زیست مورد توجه و حمایت قرار گرفت. این پویش قبل از پخته شدن ایده در بطن جامعه مدنی و معرفی به عموم مردم، ناگهان به راس جامعه، یعنی جایی که دغدغه‌ همه ‌چیز هست، جز محیط‌‌زیست، کشیده شد. به معنای دیگر، مخاطب عام هنوز متوجه نشده بود که حرف حساب ایده‌پرداز این پویش چیست و کلا هدفش از طرح این پیشنهاد چه بوده که پویش مانند توپی در دامن مسئولان و مدیران دولتی و نیمه‌دولتی افتاد؛ در حالی که به جرات می‌توان گفت این توپ با نیروی پشتوانه و اراده‌ مردمی به حرکت درنیامده بود.

اکنون 27 هفته از معرفی پویش سه‌شنبه‌های بدون خودرو می‌گذرد و محمد‌ درویش همچنان تلاش می‌کند با رایزنی و نامه‌نگاری توجه بانک‌ها و سازمان‌های مختلف را برای حمایت از پویش جلب کند؛ با توجه به جایگاه، روابط و قدرت تاثیرگذاری وی، باید اعتراف کرد تکه‌های پازل را برای به ثمر رسیدن پویش یکی پس از دیگری در جای مناسب قرار می‌دهد. اما همچنان جای یک تکه از پازل خالی مانده و آن حمایت مردمی برای مطالبه‌گری از مسئولان است.

البته کنشگران و برخی دوستداران محیط‌زیست همچنان پویش سه‌شنبه‌ها را ایده‌ای جدا نشدنی از بدنه‌ جامعه مدنی می‌دانند و در فضای مجازی همچنان برای جلب توجه عمومی تلاش می‌کنند و حتی برنامه‌های دوچرخه‌سواری ترتیب می‌دهند. ولی به نظر می‌آید کش و قوس‌های ناملموس باعث شده که این پویش بعد از 27 هفته آن‌طور که باید در میان مردم پیش نرود. هرچند اگر نظر محمد درویش را جویا شویم طبق یکی از پست‌هایی که در هفتمین هفته از پویش در کانال خود منتشر کرده، خواهد گفت: «تنها فرق مثبتی که امروز در سه‌شنبه بدون خودرو در مسیر پیاده‌روی از منزل تا سازمان محیط‌زیست مشاهده کردم، این بود که دو نفر در پیاده‌رو ضلع جنوبی آزادراه حکیم در آن دورها دیده می‌شوند! دو نفری که در تصاویر هفته قبل نبودند و این خودش امیدبخش است! نیست؟»

حقیقت این است که با تغییر فرستنده پیام از جامعه مدنی به بخش دولتی، دیگر نمی‌توان انتظار داشت که بازخورد مردم نسبت به پیام دولتی‌ها همانند بازخورد‌ مردم به پیام جامعه‌ مدنی باشد. به معنای دیگر، میزان تاثیرگذاری کلام کوروش بختیاری به‌عنوان فردی که دغدغه‌مند است و برای انتقال آگاهی و هشدار دادن نسبت به معضلات محیط‌زیستی سوژه‌ای را بهانه کرده تا تلنگری به مردم بزند، به مراتب بیشتر از بخشنامه‌ای دولتی است که به مردم ابلاغ می‌شود. مردم ذاتا نسبت به پیام‌های دولتی حس خوبی ندارند... . نان گران می‌شود، بنزین گران می‌شود، مرغ گران می‌شود، مسافرکش‌های شخصی ۴۰هزار تومان جریمه می‌شوند، کمربندها را ببندید و حالا خودروی شخصی به خیابان نیاورید.

وقتی مردم پیام‌ها و نماد پویش مذکور را از طریق کانال‌های رسمی دولتی و نیمه‌دولتی دریافت می‌کنند، چه تصوری خواهند داشت؟ در این حالت مردم به ظرفیت کم و فرسودگی ناوگان حمل‌ونقل عمومی اشاره و آن را شوخی فرض می‌کنند. پس قابل پیش‌بینی است که تبلیغات پویش سه‌شنبه‌های بدون خودرو همانند صدها پیام تبلیغاتی دیگری می‌شود که ذهن ما آن را در رده‌ پیام‌های بی‌فایده قرار می‌دهد و بدون اعتنا از آن می‌گذریم.

نگارنده به‌عنوان کنشگر محیط‌زیست و نخستین نفری که به پویش مذکور پیوست، انتظار داشت هدف از راه‌اندازی پویش با توجه به گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی در گام نخست جلب توجه عمومی به معضلات محیط‌زیستی و جلب مشارکت آگاهانه مردم باشد و سپس مطالبه‌گری از سوی مردم در دستور کار پویش قرار گیرد و درنهایت سازمان‌های دولتی و شهرداری‌ها با توجه به خواسته‌ مردم به تجهیز و افزایش ظرفیت ناوگان حمل‌ونقل عمومی بپردازند، مسیر‌های سبز پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری ایجاد کنند و به پروژه دولت الکترونیک جامه عمل بپوشانند. اما تا به اینجای کار شاهد بوده‌ایم که هیچ‌گونه مطالبه‌گری از سوی مردم ایجاد نشده و این پویش در سطوح بالای جامعه همچون حبابی شناور است و صرفا برخی از بانک‌ها و سازمان‌ها به همراه کارمندان‌شان از آن حمایت می‌کنند؛ البته به نظر می‌آید این حمایت نه به خاطر اعتقاد به مسئولیت‌های اجتماعی، بلکه به خاطر عقب نماندن از قافله است. به معنی دیگر این سازمان‌ها از پیوستن به پویش مذکور در پی استفاده‌های تبلیغاتی و اهداف خود هستند. این روزها مشارکت‌های اجتماعی با عنوان شیکی چون محیط‌زیست به مد تبدیل شده است و جای تعجب ندارد که هر فرد حقیقی و حقوقی بخواهد از این جریانات سهمی ببرد و وجهه‌ای محیط‌زیستی برای خود ایجاد کند. کمپین یا پویش ذاتا حرکتی مردمی و برخاسته از تفکر جامعه مدنی برای حل مسالمت‌آمیز مسائل اجتماعی است. پویش محیط‌زیستی در اصل دغدغه یک کنشگر محیط‌زیست است که ابتدا به‌عنوان یک مساله و سپس به شکل ایده و نهایتا در بسته‌ای پیشنهادی برای معرفی به مردم و مسئولان است که در آن مسیر، فلسفه و هدف پویش شرح داده شده است. پس هنگامی که پویش سه‌شنبه‌های بدون خودرو از مسیر طبیعی خود خارج شده و بدون پشتوانه مردمی به راس جامعه رسیده است، بدون وجود زیرساخت، امکانات و تسهیلات لازم نمی‌توان به مردم ابلاغ کرد که از خودروی شخصی استفاده نکنید تا هوای پاک و زندگی سالمی داشته باشید.



احسان میرزایی کنشگر محیط‌ زیست


 منبع فرهیختگان آنلاین:


http://fdn.ir/content/view/152883/1/

حقوق کودکان در فعالیت محیط‌ زیستی

جمعه 4 تیر 1395 ساعت 10:00

پایگاه خبری گُلوَنی، احسان میرزائی: بدا به حال ما که حتی دیدن عکس جسد آیلان (کودک پناهجوی سوری) در ساحل دریا وجدان ما را بیدار نکرد.

برخی از کنشگران محیط‌‌زیست از آن طرف بام افتاده‌اند؛ یعنی آنقدر که به دنبال دادخواهی از مسائل مختلف جلوی پردیسان تجمع می‌کنند و در فضای مجازی مطلب می‌نویسند، دیگر چیزی به عنوان حقوق کودکان را نمی‌بینند و یا حتی به آن اعتقاد ندارند. البته این گلایه به آن معنا نیست که از فردا صرفاً به حقوق کودکان بپردازیم و از دیگر اصول غافل شویم، خیر. آگاه بودن به حقوق شهروندی، حقوق حیوانات، حقوق کودکان و دیگر موارد از اصلی‌ترین نیازهای یک کنشگر جامعه مدنی است. کنشگران باید بتواند در حوزه تخصصی خود از این اصول به‌جا و درست استفاده کرده و چهارچوب کارِ خود را چنان تنظیم کند که مو لای درزِ آن فعالیت نرود.

برای نمونه، یک کانون محیط‌زیستی در تهران کودکان را به جمع‌آوری فیلترسیگار در پارک لاله و بوستان‌ کودک ترغیب و تشویق کرده و گزارش تصویری آن را نیز در فضای مجازی منتشر کرده است. (البته بحث انتشار تصویر کودکان در رسانه ملی و فضای مجازی نیز یکی از موارد نقض حقوق کودکان است)


شما که این یادداشت را می‌خوانی، آیا به دختر یا پسر خردسال‌تان اجازه می‌دهید به فیلتر سیگاری که روی زمین افتاده و حاوی صدها نوع سم مضر است، دست بزند؟

کودکان از بدو تولد تا چندین سال بعد همواره نیازمند توجه ویژه، هدایت، حمایت و راهنمایی والدین خود هستند، به همین دلیل است که والدین وقتی مجبور می‌شوند کودک خود را در خانه تنها بگذارند، بارها به او تاکید می‌کنند که سمت وسایل تیز و برنده نروند و با اجاق گاز بازی نکنند. طبق تعریف سازمان‌ملل‌متحد افراد تا ۱۸ سالگی کودک محسوب می‌شوند، در این دوران نباید از کودک توقع داشت که رفتار و واکنش‌هایی مانند بزرگ‌سالان داشته باشند.

امروزه رسانه‌ها برای تأثیرگذاری قطعی بر ذهن مقاوم و غیر قابل نفوذ مخاطبان بزرگ‌سال، از تصویر کودکان بهره می‌برند. به کارت ویزیت یا تیزر تبلیغات برخی خیریه‌ها و همین‌طور به تبلیغات تجاری تلویزیون و به شیوه‌ی بهره‌گیری از کودکان توجه کنید.

این روش تبلیغی با بهره‌برداری منفعت‌طلبانه از معصومیت و ضعف کودک بی‌پناه قصد دارد مستقیم بر احساسات مخاطبان تأثیر بگذارد و جای تأسف دارد که چنین روشی امروز در بین سمن‌های محیط زیستی رواج پیدا کرده است. در حالی که “حفظ زمین برای آیندگان” اصلی‌ترین شعار کنشگران محیط‌زیست است، ایشان ناخواسته ادامه‌دهنده‌ی روشی غیر انسانی هستند و برای رسیدن به هدف خود (حفظ زمین برای آیندگان) حقوق اولیه‌ی کودکان (آیندگان) را زیر پا می‌گذارند. شوربختانه این کج‌روی یا برداشت اشتباه امروز وجود دارد و کنشگران محیط‌زیست و پدران و مادران به آن آگاه نیستند!

اما مسئله جایی بغرنج‌تر می‌شود که اگر تا دیروز برای حل هر مسئله‌ای در جامعه نسخه ”فرهنگ‌سازی” (روشی منسوخ شده در غرب و غیر حقیقی در ایران) تجویز می‌شد، امروز مُد شده که هر مسئله‌ای را به ”آموزش کودکان” ربط می‌دهند. البته تشخیص تا حد زیادی درست است، اما روش درمانی مانند همیشه ”خوددرمانی” است. خوددرمانی در نهایت منجر به حادتر شدن مسئله می‌شود. دور از جان‌تان، همه کارشناس هستیم و اصولاً به مشاوره گرفتن از اهل فن اعتقادی نداریم. نگارنده امیدوار است در درجه اول پدر و مادرها و سپس کنشگران محیط‌زیست و مسئولان حداقل یک‌بار پیمان جهانی حقوق کودکان را مطالعه کنند. سخت است که تعصبات را کنار بگذاریم و کار را به  کارشناسان و متخصصان بسپاریم؛ اما این بهترین و تنهاترین راه برای ارائه‌ی آموزش‌های استاندارد است. ما موظف هستیم که به کرامت و شخصیت کودکان احترام بگذاریم و برای پایداری و استمرار صلح، امنیت، آرامش و سلامت کودکان که تصمیم گیران آینده‌ی جامعه هستند تلاش کنیم.

پایان پیام

منبع پایگاه خبری گلونی: www.golvani.ir

طنزهکر

چهارشنبه 2 تیر 1395 ساعت 19:02
می‌خواهم به تحقیقاتم ادامه بدهم
خودم بیشتر دوست داشتم معتاد باشم و بعد از ترک اعتیاد برم برنامه ماه‌عسل.

به گزارش پایگاه خبری گُلوَنی،‌احسان میرزائی: یک هکر که نخواست نامش فاش شود در گفت‌وگویی با گُلوَنی شرکت کرد و برای نخستین بار پرده از چگونگی فعالیت خود برداشت. این گفت‌وگو را به طور اختصاصی بخوانید:
چطور شد که تصمیم به این‌کار گرفتید؟
کنجکاوی و پرسش‌های زیاد باعث شد که وارد اینترنت بشم، کم‌کم ایده ای به فکرم رسید و بعد عملیاتیش کردم. اولش شوخی بود اما وقتی حساب بانکی مردم رو دیدم متوجه اختلافاتی شدم و بعدش با جدیت بیشتری به کارم ادامه دادم.
متوجه چه اختلافاتی شده بودید؟
اطلاعات زیادی از مردم به دستم رسید، این‌که بعضیا حساب میلیاردی داشتن اصلا برام قابل درک نبود، مخصوصا که یکی‌شون هم‌سن خودم بود. راستی چطور ممکنه یکی که به سنِ من این همه پول داشته باشه؟
حتما پدرش سرِ گنج نشسته؛ چطور به حساب های بانکی افراد نفوذ می‌کردید؟
من نفوذ نمی‌کردم، مردم خودشون نفوذ می‌کردن و اطلاعات رو بهم می‌دادن.
پس حتما از همه آن افراد شاکی هستی؟
نه، اصلا. من از همشون به خاطر این‌که بهم پول قرض دادن ممنونم. البته می‌خواستم بعد از اینکه پولدار شدم طلب همه رو پس بدم، اما یهو آن قدر پولم زیاد شد که حساب و کتاب از دستم در رفت. تازه اون موقع بود که فهمیدم یه حسابدار خوب چقدر می‌تونه مفید باشه.
خانواده‌ات بعد از این جریانات چی گفتند؟
من شبانه‌روز تو اتاقم پای اینترنت بودم و اونا فکر می‌کردن که معتاد شدم، ولی وقتی به جرم دیگه‌ای دستگیرم کردن از این‌که معتاد نبودم خوشحال شدن. ولی خودم بیشتر دوست داشتم معتاد باشم و بعد از ترک اعتیاد برم برنامه ماه‌عسل.
برای شما هشت سال زندان بریدن، می‌دانید زندان چطور جایی است؟
شنیدم معمولا افراد با تجربه و موفق تو زندان هستن.
فقط همین؟
تو فیلم‌ها دیدم افراد توی زندان براساس لیاقت و توانایی‌هاشون فرصت رشد دارن، اگر برم زندان سعی می‌کنم با توجه به استعدادی که که دارم دکترای زندان رو بگیرم و بیشتر از قبل به جامعه خدمت کنم.
پیامت برای مردم چیه؟
مردم، وقتی به یکی پول قرض می‌دین برای پس‌گرفتنش عجله نکنید. همه ما قربانی شرایط موجود هستیم خوبه که همیشه با هم مهربون باشیم؛ شاید یه روز استعداد بچه شما مثل من باشه.
پیامت برای مسئولین چیه؟
مسئولین محترم، من کسی هستم که مثل یه محقق کارکشته، چندین ماه شبانه روز نخوابیدم و پای سیستم نشستم، تا این ضعف بزرگ رو مثل یه جراح زبردست از دل جامعه بیرون کشیدم؛ الانم توقع تشویق ندارم، همین که زندانیم نکنید و بگذارید به ادامه‌ی تحقیقاتم بپردازم کافیه.
 پایان پیام
نویسنده: احسان میرزایی
منبع: پایگاه خبری گلونی www.golvani.ir

طنز شهران

شنبه 29 خرداد 1395 ساعت 22:18

مصاحبه با ساکنین شهران بعد از حادثه انفجار 


بعد از انفجار شهران با ساکنین محله مصاحبه کردیم و جویای نظرشان شدیم:

مریم ۳۱ ساله گفت: ما اول فکر کردیم زلزله آمده، چون خونمون به‌شدت لرزید. بعد که شعله‌های آتیش رو دیدیم شک کردیم که نکنه آتش‌فشان باشه! آخه شنیده بودم که زمین زنده است و اینجا هم روی گسل، باز خدا رو شکر که زمستون نبود وگرنه تو سرمای هوا بدون گاز و بخاری خیلی سخت بود.

کیوان ۱۸ ساله گفت: من فوبیای سقوط هواپیما دارم، تا منفجر شد و شعله‌های آتیشو دیدم، گفتم صددرصد این فضاپیمای سایوز که اشتباهی به جای قزاقستان دم خونه ما سقوط کرده.

حاج رضا ۵۷ ساله گفت: سحری خورده بودیم و بعد از نماز بچه‌ها خوابیده بودن. به حاج خانم گفتم انگار این ماه هم از حقوق بازنشسته‌ها خبری نیست، حاج خانم یه آهی کشید و گفت الهی به حق این لحظه‌ها زندگیشون آتیش بگیره، که یهو زمین و زمان به هم ریخت!!! داد زدم حاج خانم ادامه نده، گرای غلط دادی…

شیما ۱۳ ساله گفت: خیلی هیجان‌انگیز بود، بابام سریع منو از خونه برد بیرون و من تو همون لحظه یه سلفی گرفتم که تا الان تو اینستاگرام ۶۵۳۴۲ تا لایک خورده. اما سرعت اینترنت اینجا کم شده و هی قطع می‌شه قراره بریم خونه خاله پری که اینترنت پرسرعت دارن.

پایان پیام

گزارش‌گر: #احسان‌میرزائی 


قاچاق حیات‌وحش

دوشنبه 24 خرداد 1395 ساعت 23:21

ناجا به کمک محیط زیست بیاید

نیروی انتظامی از توان و ظرفیت لازم برای مقابله با این دسته از مجرمان و ضبط پرندگان و حیوانات قاچاق، برخوردار است.


پایگاه خبری گُلوَنی، احسان میرزائی: نیروی انتظامی برای حفاظت از محیط‌زیست به سازمان محیط‌زیست کمک کند.

فصل مهاجرت پرندگان قصه ای پر‌غصه از نسل‌کُشی گونه‌های مختلف مهاجران در ایران را حکایت می‌کند، اما این حکایت تلخ با شروع فصل بهار به شکل تجارتی نا جوان‌مردانه و دور از انسانیت، که سرقت از لانه‌ی جانداران است ادامه دارد.

سارقان طبیعت جوجه وبچه‌ی انواع پرندگان و حیوانات را پس از تولد و قبل استقلال کامل از لانه‌ها می‌دزدند و برای فروش به شهرها منتقل می‌کنند. سازمان حفاظت محیط‌زیست شماره‌ی ۱۵۴۰ را برای گزارش فروش غیر قانونی حیوانات و پرندگان اعلام کرده است، اما گویا مصیبت آنقدر بزرگ است که تماس گرفتن با این شماره هم دردی دوا نمی‌کند.

کنشگران و دوست‌داران محیط زیست و حیوانات از سازمان حفاظت محیط‌زیست توقع دارند تا این خط تلفن همانند دیگر شماره‌های اضطراری کشور (مانند ۱۱۰و ۱۲۵) پس از دریافت گزارش سریعا وارد عمل شود. پیشنهاد می‌شود سازمان حفاظت محیط‌زیست برای رفع خلاء نیرو و همینطور اقدام موثر با نیروی انتظامی وارد مذاکره شود، به‌نظر می‌آید نیروی انتظامی از توان و ظرفیت لازم برای مقابله با این دسته از مجرمان و ضبط پرندگان و حیوانات قاچاق، برخوردار باشد.

پایان پیام

منبر ضد رمضان پلاستیکی

سه‌شنبه 18 خرداد 1395 ساعت 17:14

اگر موتور دوم که حمایت مسئولین و افراد تاثیرگذار است روشن باشد، با قدرت و سرعت بیشتری می‌توانیم به مقصد برسیم.


پایگاه خبری گُلوَنی، احسان میرزایی: سال ۹۴ را به نوعی می‌توان سال پویش‌های محیط‌ زیستی نامید، سالی که انواع پویش، کمپین یا کارزارها روی کار آمد؛ برخی با وجود مسائل زیاد موفق بودند و برخی به شدت مورد انتقاد قرار گرفته و از گردونه خارج شدند. دراین بین پویش‌هایی هم درمناسبت‌های مذهبی مانند محرم، اربعین و نیمه شعبان شکل گرفت. تقریبا می‌توان گفت وجهه مشترک در صورت مسئله این پویش‌ها، ظروف یک‌بار‌مصرفی است که به شدت برای سلامتی و محیط‌ زیست ضرر دارند.

افزایش ناگهانی استفاده از ظروف یک‌بارمصرف طی سال‌های گذشته زنگ خطری است که مردم و مسئولین توجه کافی به آن ندارند؛ همین بی‌اعتنایی باعث شد تا کنشگران و دغدغه‌مندان محیط‌ زیست از مناسبت‌های مذهبی برای ترویج فرهنگ محیط‌ زیستی و اطلاع‌رسانی در رابطه با خطرات پلاستیک استفاده کنند. این پویش‌ها عمدتا به صورت مشارکت داوطلبانه (کم‌هزینه، فیزیکی و تاثیرگذار) در قالب پاکسازی در ملاء عام برگزار شده‌اند.

پویش‌های مناسبتی از این لحاظ حائز اهمیت‌اند که حضور در مراسم‌های آیینی و مذهبی، خود نوعی مشارکت اجتماعی محسوب می‌شود و در این زمان هم‌دلی و هم‌زبانی بین مردم بیشتر است؛ همچنین افراد به دور از مسائل روزمره زندگی خود در مراسم شرکت می‌کنند. جمعیت قابل توجهی از مخاطبان در گوشه و کنار شهر‌ها و روستاها گردِ هم جمع می‌شوند و کنشگران راحت‌تر می‌توانند توجه‌ایشان را به مسائل محیط‌ زیستی جلب کنند. مخاطبان پویش‌ها شامل مردم و مسئولین، مدیران هیئت‌ها و مساجد، بانیان خیر و افراد تاثیرگذاری هستند که در جوامع محلی حرفشان خریدار دارد.

در هر صورت پویش‌های مناسبتی به شیوه‌های مختلفی در سراسر کشور برگزار شدند؛ اما حالا که به استقبال ماه مبارک رمضان می‌رویم، آیا مردم، مدیران هیئت‌ها و بانیان خیر آن هشدار‌ها و گوشزدها را به خاطر دارند؟ آیا حاضر هستند سفره‌های افطار ماه مبارک را بدون استفاده از ظروف یک‌بارمصرف، پهن کنند؟

قطعا پاسخ ما با توجه به توانایی کنشگران در آموزش و انتقال پیام شان در مدت برگزاری پویش، نسبی است. اما با توجه به ویژگی‌هایی که یک‌بار‌مصرف‌ها برای میزبانان و بانیان خیر دارد، برای ماه رمضان امسال هم استفاده گسترده از این ظروف سرطان‌زا چندان دور از ذهن نیست. بازهم میزبانانی خواهند بود که سفره‌هایی رنگین برای افطار پهن می‌کنند که سرتاسر آن پلاستیک است. حال تصور کنید فردی را که دست‌کم ۱۶ ساعت چیزی نخورده، او کنار سفره یک‌بارمصرف نشسته و افطار خود را با آب جوشی که در لیوان پلاستیکی ریخته‌اند باز می‌کند، با قاشق پلاستیکی در کاسه‌ی پلاستیکی آش می‌خورد و با قاشق چای‌خوری یک‌بار‌مصرف در لیوان شکر ریخته و هم می‌زند، نان را از داخل کیسه پلاستیکی خارج کرده، پنیری را که در ظرف پلاستیکی درست شده را با کارد پلاستیکی برش داده و روی نان گذاشته و خلاصه طی چند دقیقه معجونی سرطان‌زا را نوش جان می‌کند و البته میزبان خوشحال است و به خود می‌بالد که افطاری درخور توجهی داده است!

شکی نیست که فعالیت های فرهنگی پرهزینه و زمان‌بر است و تاثیرگذاری به منظور ایجاد تغییر در رفتار عموم مردم به راحتی صورت نمی‌گیرد؛ اما آیا قدرت، توان و استقامت کنشگران محیط‌ زیست آن قدری است که بگوییم فرضا تا سال ۱۴۰۰ بیش از نصف مردم از یک‌بار‌مصرف‌ها استفاده نمی‌کنند. شرایط فعلی جامعه، ساختار جامعه مدنی و همراهی مسئولین و افراد تاثیرگذار جامعه به شکلی است که اگر یک برنامه محیط‌‌ زیستی، مثلا در یک جمع ۵۰۰۰ نفری صرفا روی ۳ نفر تاثیر بگذارد، باید کلاه‌مان را به هوا پرت کنیم.

گاهی حتی یک تلنگر باعث ایجاد تحول در افراد می‌شود؛ می‌توان گفت زمینه برای کنار گذاشتن یک‌بار مصرف‌ها حداقل در مواقع غیر ضروری فراهم است، اما خلاء مشارکت جدی و همکاری مستمر مسئولین وچهره‌های تاثیرگذار جامعه به شدت حس می‌شود. پویش‌های مناسبتی همانند هواپیمایی که تک موتوره کار می‌کند از محرم به رمضان رسیده‌اند، هرچند هواپیمای ما به ایستگاهی دیگررسید، ولی سرعت آن کم و احتمال سرنگونی (فراموشی) آن بسیار بود؛ اما اگر موتور دوم که حمایت مسئولین و افراد تاثیرگذار است روشن باشد، با قدرت و سرعت بیشتری می‌توانیم به مقصد برسیم.

لذا از روحانیون انتظار داریم هر چه بیشتر و به طور صریح‌تر آنچه را که باعث به خطر افتادن سلامت اعضای جامعه و تخریب محیط‌ زیست و طبیعت می‌شود معرفی کرده و کنشگران محیط‌ زیست را در این راه یاری کنند. روحانیتی که در منبرش می‌تواند به اندازه هزار کمپین تاثیرگذاری بر روی مخاطب داشته باشد.

پایان پیام

منبع: golvani.ir

فرهنگ چیست؟

سه‌شنبه 31 فروردین 1395 ساعت 22:02

معتقدم سیستم آموزشی (حفظ کن و نمره بگیر) باعث پیشرفت مملکت و جویندگان دانش نمیشه. این سیستم به درد نخور در گوشت و پوست برخی استادان محترم و صد البته فرهیخته و روشنفکرم رخنه کرده. شوربختانه در بلاد کفر اندیشمندان و دانشمندانی هستند که نظریه هایی در حوزه علوم انسانی ارائه کردن. این نظریه ها هم شده درس های دانشگاهی؛ باز دانشجویان در دور باطل سیستم آموزشی ایران باید آن ها را حفظ کنن و امتحان بدن!!!  

منظورم اینه که اینجوری علم کمی تولید میشه؛ روز به روز از فرهنگ خودمون دورتر شده و غربی تر میشیم! اینجوری همش تلاش می کنیم نظریه هایی که قابلیت تعمیم به مملکتمون نداره را هی بخونیم و هی به زور به خودمون نسبت بدیم! 

در حالی که خودمون متفکر و اندیشمند کم نداشتیم و نداریم، باید بریم دنبال اندیشمندان غربی که کلا تفکرشان در فضا و فرهنگ بسیار متفاوتی از جامعه ما شکل گرفته و به زور خودمونو در قالب نظریه های اونا قرار بدیم. 

کلا ساختار فکری من با این سیستم آموزشی در تضاد است و تلاش می‌کنم فضای جامعه و جهان را از دریچه عقل و درک خودم ببینم و تعریف کنم؛ هرچند دیدگاهی ناچیز و خام دارم.


فرهنگ چیست؟

احسان میرزائی: ''...فرهنگ یک قالی پاخورده و نا تمام است؛ این قالی قدمتی برابر با عمر بشر روی زمین دارد و از نقطه ای به نقطه دیگر و از جامعه ای به جامعه ی دیگر متفاوت است. بشریت در ادوار مختلف تاریخ به تاسی از پیشینیان و بر اساس نیاز روزگار خود و اقتضای زمانه گره‌ای جدید به قالی افزوده و حتی هنگامی که مصلحت دانسته گره‌ای را برچیده است؛ یا گاهی ادامه قالی را با رنگ و نقشی دیگر بافته است. به عبارت دیگر فرهنگ با تمام عناصری که دارد در طول تاریخ همواره دستخوش تغییرات و بازآفرینی هایی شده است... محیط طبیعی یکی از عوامل موثر در شکل گیری، تغییر و بازآفرینی فرهنگ است، عامل بعدی انسانی است که می توان آن را به دو دسته خود خواسته و ناخواسته تقسیم کرد:


۱.عامل خود خواسته انسانی: بخشی از آن باز به محیط طبیعی بر می‌گردد و بخشی به تصمیمات کلان هر جامعه، مانند: دستورات حاکمان، نقش تجار، نقش ریش سفید ها و بزرگان قبایل و طوایف، نقش کد خداها، نقش شورا ها و مصوبات جدید و...

بخشی هم به درون خانواده ها و به واسطه‌ی یک  وصیت‌نامه و یا یک اتفاق ناخوشایند، فراموش کردن یا نپذریفتن بخشی از فرهنگ توسط افراد جامعه و... باز می‌گردد. پس تغییر در فرهنگ یک شبه نبوده و معمولا با مقاومت جامعه و افراد مواجه ‌شده است.

اما نقش محیط طبیعی بر فرهنگ: جامعه ای ناگهان با بحران خشک سالی مواجه می‌شود و مردم برای حفظ بقا و حفظ قدرت، حفظ شهر و روستا، تامین غذا و آب، تدابیر و تصمیماتی را اتخاذ می کرده اند که شاید تا قبل از آن مرسوم نبوده یا به نوعی خارج از عرف بوده است. مانند کوچ آریایی ها به فلات ایران یا اختلال در برنامه کوچ عشایر همدان در سال ۱۳۹۴ به دلیل خشک سالیکه طبق تفکر سیستمی اختلال در برنامه کوچ به ترتیب بر دیگر رفتار ها و فعالیت های عشایر تاثیر می‌گذارد.


۲. عامل ناخواسته انسانی: یعنی جامعه ای دیگر باعث ایجاد تغییر در فرهنگ و سبک زندگی جامعه ای  شود. مانند حمله اعراب به ایران که باعث تغییر دین ایرانیان شد و سپس حمله مغول ها به ایران که منجر به مسلمان شدن مغول ها و تغییر سبک زندگی ایشان شد. البته همجواری دو فرهنگ در حالت صلح نیز می‌تواند باعث تلفیق و حتی غلبه فرهنگ جامعه ای بر فرهنگ جامعه ی دیگر شود و...

تا به اینجا دریافتیم که فرهنگ پویا، منعطف و تحول پذیر است، فرهنگ امروز ما نیز دستخوش تغییرات ناملموسی بوده که با مطالعه تاریخ معاصر می توان آن را درک کرد. مانند لباس های سنتی اقوام ایرانی که دقیقا برگرفته از فرهنگ و شرایط اقلیمی مناطق خاص هر قوم بوده و در حال حاضر طی فرایندی چند ده ساله به لباس های یک شکل و پوشش جهانی تغییر کرده است.

... فرهنگ از مجموعه عناصری چون هنجارها و ارزش‌ها، عقاید و باورها، نماد ها و صنایع فرهنگی هنری، دین و مذاهب تشکیل شده است. یکی از قابلیت های فرهنگ ایجاد انطباق و سازگاری به کمک عانصر گفته شده، میان (انسان با انسان) و (انسان با محیط طبیعی) و (محیط طبیعی با انسان) است...''  (احسان میرزائی)

( تعداد کل: 190 )
   1       2       3       4       5       ...       19    >>